સંબંધોય.....- આદિલ મન્સૂરી

સંબંધોય કારણ વગર હોય જાણે,
આ માણસ બીજાઓથી પર હોય જાણે.

ઉદાસી લઈને ફરે એમ પાગલ,
રહસ્યની એને ખબર હોય જાણે.

મકાનોમાં લોકો પુરાઈ ગયા છે,
કે માણસને માણસનો ડર હોય જાણે.

હવે એમ વેરાન ફાવી ગયું છે,
ખરેખર આ મારું જ ઘર હોય જાણે.

પવન શુષ્ક પર્ણો હઠાવી જુએ છે,
વસંતોની અહીંયા કબર હોય જાણે.

કરે એમ પૃથ્વી ઉપર કામનાઓ,
બધા માનવીઓ અમર હોય જાણે.

ક્ષિતિજરેખ પર અર્ધડૂબેલ સૂરજ,
કોઈની ઢળેલી નજર હોય જાણે.

- આદિલ મન્સૂરી

પણ હું - આદિલ મન્સૂરી

સૂર્ય હું આભ હું ને રણ પણ હું
હું જ તરસ્યો અને ઝરણ પણ હું

હું ઊભો છું સમયની બ્હાર અને
એ તરફ જાય છે એ ક્ષણ પણ હું

હું જ ઓગળતો મારી જડતામાં
હું પ્રવાહી અને કઠણ પણ હું

હું જ પથરાયો અંધકાર બની
એમાં ખોવાયેલું કિરણ પણ હું

લક્ષ્યબિંદુ ગતિ દિશા પણ હું જ
હું જ રસ્તો અને ચરણ પણ હું

મારા હોવામાં અંત ને આરંભ
જન્મ પણ હું જ ને મરણ પણ હું

હું મને શોધતો ફરું 'આદિલ'
હું જ દ્રષ્ટિ ને આવરણ પણ હું

- આદિલ મન્સૂરી

સદીઓ સરી ગઈ - આદિલ મન્સૂરી

જરા એની કૃપાદષ્ટિ ફરી ગઈ

અને આખ્ખીયે પૃથ્વી થરથરી ગઈ

મરેલી માછલીએ આંખ ખોલી
અને રણરેતમાં રસ્તો કરી ગઈ

પ્રલયની પાર ઊતરી એક નૌકા
ને પર્વત ટોચ પર જઈ લાંગરી ગઈ

સમય પણ ફાસ્ટફોરવર્ડ થઈ ગયો શું
કે એક જ રાતમાં સદીઓ સરી ગઈ

હવે બ્રહ્માંડ પણ ટૂંકું પડે છે
બધી ઈચ્છાઓ કેવી વિસ્તરી ગઈ

હતાં કેવાં ઊછળતાં પૂર 'આદિલ'
હવે ભરતી રગોમાં ઓસરી ગઈ

- આદિલ મન્સૂરી

બિછાવું છું ને ઓઢું છું આ ગઝલની પછેડીને - આદિલ મન્સૂરી

આ ધોરી માર્ગથી બીજી તરફ ફંટાતી કેડીને
ફરું છું હું સદા સાથે લઇ ત્યાંથી ઉખેડીને

નિરાંતે ચાલવા માટેનો હું રસ્તો કરી લઉ છું
આ નકશાના શહેરોને જરા આઘા ખસેડીને

આ મારા બિનનિવાસી દિવસોમાં હૂંફ છે એની
બિછાવું છું ને ઓઢું છું ગઝલની આ પછેડીને

દિવસ વીતે છે દિવાલોની સાથે વાત કરવામાં
ને આખ્ખી રાત ખખડાવ્યા કરું છું પગની બેડીને

હું વર્ષો બાદ પાછો પાદરે આવીને આ ઊભો
તમે સૌ ખૂશ હતા કેવા મને ઘરથી તગેડીને

બધાયે સ્નેહીઓ આવ્યા છે ઊંડે દાટવા 'આદિલ'
હવે તો આંખ ખોલો, જોઇ લો ચાદર ખસેડીને